Zawalił mi się dom,

W którym był piec i stół, i prycza.

Dom stał daleko stąd,

Alem ścian jednak jęk usłyszał;

A tyle było rąk,

Które ze wszystkich stron

Podtrzymać miały – wiszar.

Komu się: chce iść w trop

By znaleźć i ukarać winnych,

Gdy się zawalił strop

Na głowy silnych i bezsilnych;

I każdy z nich dziś – Hiob,

Męczennik, święty, łotr,

Lub Samson krotochwilny.

Czemu ma służyć gruz

Mniej pieśni godny, niż zazwyczaj;

Zgaszone wapno ust,

Którymi ktoś przestrogi krzyczał…

Bez ścian się pnący bluszcz,

Pastwisko dla kóz –

Gdzie piec był, stół i prycza.^[1]