Dla tych co mają już w bród,

Dla tych co wiernie czekają

Ten uśmiech słodki jak miód,

Słowa co siły dodają

Niby daleka a czuła jak matka,

Raz jak podlotek – raz jak prababka

Jak żyć, w co wierzyć, co jeść,

Dzięki Pani już wiem

Droga Pani z Telewizji!

Co wieczór cała drżę, gdy tak dzielnie Pani

Bój toczy dzielnie z zabobonami

I aż brakuje mi tchu

Droga Pani z Telewizji!

Niewielki móżdżek mam i nie jestem w stanie

Zdań wielce mądrych tuzin wkuć na pamięć

Bo pełno w nich trudnych słów

Widziałam Panią wczoraj,

Widzę Panią od nowa

Zakłopotany gość wydukał ledwo dwa słowa

Raz był jak burak, raz blady jak ściana,

Trafiony celnie wreszcie padł na kolana

I teraz Pani już wie,

Kogo chce bardziej niż mnie

Droga Pani z Telewizji!

Co wieczór cała drżę, gdy tak dzielnie Pani

Bój toczy srogi z zabobonami

I aż brakuje mi tchu

Walczy Pani niczym tygrys

Lecz trochę wstyd,

Że tępe łby nad wyraz krzepko

Okłada Pani własną piątą klepką

A potem chowa ją znów

Droga Pani z Telewizji!

Niewielki móżdżek mam i nie jestem w stanie

Zdań wielce mądrych tuzin wkuć na pamięć

Bo pełno w nich trudnych słów

Wielki Pani obiektywizm

Zapewne sprawia, że tak celne są pytania

Lecz nie znam wciąż własnego Pani zdania

Choć cała zmieniam się w słuch^[2]