Drzewa warszawskie z parków i skwerów

są jak grające harfy.

Czas po gałęziach struny dobiera

przejrzystą dłonią wiatru.

Gdy śpiącym miastem kołysze księżyc

w hamaku srebrnych snów,

słuchaj uważnie mowy gałęzi,

słuchaj znajomych słów.

O czym mówią warszawskie drzewa,

jakie pieśni śpiewają po nocach?

Nowa prawda w gałęziach dojrzewa

czy legenda, jak z wierszy Or-Ota?

Czy historii zapis bezcenny,

czy dni naszych dzisiejszy głos?

Czy piosenkę wiślanej Syreny

powtarzają nam drzewa co noc?

Drzewa z Łazienek w noce bez wiatru,

gdy cień się ostro kładzie,

wciąż pamiętają dworskie theatrum

1 noc, tę wlistopadzie.

Te w Saskim Parku, okaleczałe,

jak weteranów chór

dni przywołują czarnym chorałem

z plujących ogniem chmur.

O czym mówią warszawskie drzewa...^[1]