Nad brzegiem morza tuman wilgotny

wszystko dokoła okrywał,

A na swej łódce Kaszub samotny

swoją kochankę tak wzywał:

– Płyń, wdzięczny głosie, po morskiej fali,

Usłysz, ach, usłysz mnie, luba,

i na wezwanie przybądź z oddali

Tu, do swojego Kaszuba.

– Przybądź, ach, przybądź, bo nie mam czasu,

Ciebie, kochanko ma, wzywam,

bowiem ja jestem twój miły Kaszub,

Co na tej łódce tu pływam!

Tak młody Kaszub wołał ze łzami,

Żeby przybyła tam wkrótce,

a jednocześnie ruszał wiosłami,

pływając po morzu w łódce.

Pływał i oczy swe wypatrywał,

Czy biegnie doń jego luba,

Ale niestety nikt nie przybywał

Do nieszczęsnego Kaszuba.

Morze szumiało, głos leciał w pustkę,

Wiatr szarpał żagiel z łopotem,

Zapłakał Kaszub, wytarł nos w chustkę

I powiosłował z powrotem.^[2]