Oto piosenka, co frustracje

Rozładowuje w jednej chwili:

Były raz sobie dwie akacje

i ludzie chętnie z nich wróżyli.

Ta pierwsza była strasznie wredna,

Z przykrością to komunikuje

Bo wychodziło na niej: „nie dba”

„nie chce”, „nie lubi” lub „żartuje”.

Za to ta druga, słodka wróżka

Wielką sprawiała ci radochę:

Jakiego liścia byś nie uszczknął,

Na każdym wychodziło: „kocham”.

I teraz punkt, szczególik mały,

Bo chcę w piosence tej być szczery:

Wróżby tej pierwszej się sprawdzały,

Drugiej, że kocha–ni cholery.

Więc mówcie mi jak dzieje się to,

stosownych nauk stypendyści,

że liście pierwszej są nietknięte,

a z drugiej wciąż zrywamy liście?^[2]