Kiedy nie miałem już nic do stracenia

To było wtedy gdy straciłem wszystko

Zdobyłem miłość kobieta docenia

Wdzięk Desperado gdy podchodzi blisko

Pragnąc ją porwać na chwile szaleństwa

A chwila w życiu wszystko zmienia

Życie to dziwka musi mieć alfonsa

Co noc a chwila bliska jest spełnienia

Panie Janku dwieście złotych

Zbudziłem się rano z nową chęcią do życia

To było wtedy gdy zyskałem nadzieję

Łatwiej znosić trudy wczorajszego picia

Wreszcie się uśmiechasz wreszcie os się dzieje

Opuszczam więc pokój i klucze oddaję

Wtedy portier stary na mej drodze staje

Czego może chcieć ten piernik do wiatraka

Bierze mnie na bok jego mowa taka

Panie Janku dwieście złotych

Dziś sam jestem stary wokół pielęgniary

Czasem z mych anegdot pielęgniara się śmieje

Niech pan panie Janku nie zawraca gitary

Powoli się kończę i tracę nadzieję

Wtedy uwodzę wredną pielęgniarę

I w błagalnym geście skłaniam ręce stare

Proszę siostruniu nie rób takiej miny

Daj tatusiowi jeszcze trochę morfiny

Panie Janku dwieście złotych^[3]