Daleko stąd do białej róży,

co przed mym domem płatki mruży,

daleko stąd –

tu noce pełne są tęsknoty,

więc powracają samoloty

na stary ląd.

Dzień dobry, kraju nasz zielony,

jak dobrze ujrzeć ciebie znów,

brać w skrzydła twoje nieboskłony

błyszczące jak lipcowy głóg,

bo życie nasze jest dla ciebie

i młodość nasza pośród gwiazd,

choć jak meteor w czarnym niebie

czasami zgaśnie któryś z nas.

Rodzinna wiosko i ulico,

dziewczyno, różo, sosno z gór,

my wysrebrzoną błyskawicą

bronimy waszych gwiazd i chmur.

Jak bystra chmurka dzień przepłynie

przy białej róży i dziewczynie,

lecz przyjdzie czas,

że znowu pośle nas tęsknota

w skrzydlatych naszych samolotach

do gwiazd, do gwiazd.

Dzień dobry, kraju nasz zielony...^[1]