Nic oprócz ciszy nie było na świecie

Podał mężczyzna dłoń swej kobiecie

Kiedy krwi poryw w ich sercach drgnął śmielszy

Nastał dzień pierwszy

Gdy zajaśniała tajemnym płomieniem

Spytał gdzie rosną wierzby i złocienie

Nocą przecięły niebo białe smugi

Wieszcząc dzień drugi

Kroczyli razem dostojni jak drzewa

Co trwają razem czy wiatr czy ulewa

Gruszki spadały wprost w koszyki dzieci

W błogi dzień trzeci

A gdy spytała cicho gdzie jest woda

On jej kaczeńce w drżących dłoniach podał

Nad stawem śmiercią pachniało i trzciną

Czwarty dzień minął

Czas kręcił młyńskim kołem tego stadła

Coś zadzwoniło łza do wody wpadła

A na kolczastych drutach kruk złowieszczy

Dzień piąty wieścił

On nic nie mówił i milczała ona

W oczach płonęła ponura szalona

Miłość a szczęścia już wypili wino

Szósty dzień minął

I nic nie było na świecie prócz ciszy

Księżyc utonął w czarnej nieba niszy

Wiedźmy jak Parki stały wokół studni

Minął dzień siódmy

Czas kataryniarz zanucił piosenkę

O tym że ręka znów odnajdzie rękę

I że dzień pierwszy błogi jak kochanie

Znowu nastanie^[2]