Kiedy wieczorem wszystkie światła w domu zgasną

i miejski gwar ucichnie wreszcie za oknami,

na skali radia płoną znów dalekie miasta

i cały świat w pokoju mym niewielkim mam.

Harmonii tony zakołyszą się, odpłyną,

gdzieś włoski tenor śpiewa arię z „Cyganerii”

i wreszcie zbliża się ten właśnie głos dziewczyny,

za którą tęsknię, choć tak często słucham go.

  Dziewczyno z długich fal, zaśpiewaj mi swą piosenkę!

  Twój ciepły głos znów tylko dla mnie brzmi.

  I choć nie mogę pójść z tobą po prostu pod rękę,

  to jednak wiem, że kocham cię jak nikt.

  Głębiny rzek nas dzielą i gór łańcuchy,

  lecz ponad nimi biegnie twój najpiękniejszy śpiew.

  Halo, dziewczyno ma! nadaję list mój w eterze,

  wędrowny wiatr poniesie słowa te.

A gdy słuchając twego głosu przymknę oczy,

to niemal oddech twój na moich czuję wargach,

i wtedy znika wszystko, gubi się wśród nocy,

zostaje tylko dwoje nas i nasza pieśń.

I tak codziennie szukam cię na długich falach,

a gdybym kiedyś nie mógł znaleźć twego głosu,

a gdyby głos twój drogi zamilkł gdzieś w oddali,

to jakże pusty wydałby się nagle świat!

  Dziewczyno z długich fal, zaśpiewaj mi swą piosenkę...^[1]