I

Błysnęła pierwsza zapałka…

Zelżały: ciemność i chłód;

Płomień, co tańczył w jej palcach,

Otuchę tańcem swym niósł.

I coraz większe niósł światło,

Coś jakby budził się świt;

Coraz się cieplej stawało

I między ludźmi, i w nich.

II

Błysnęła druga zapałka…

I znów wokoło ten blask;

Nadzieja – ziarnko do ziarnka –

W zieloną zbiera się garść.

Potem opada na miasta,

Zielony sypie się deszcz,

Wszystko nadzieją obrasta,

Więc łatwiej marzyć już jest.

III

Błysnęła trzecia zapałka…

I całkiem skończył się płacz;

I mnóstwo szczęścia w kryształkach

Zaczął nawiewać skądś wiatr.

I spadły ludziom kamienie,

Kamienie spadły im z serc;

I poznikały złe cienie,

Nie został żaden zły cień.

I spadły ludziom kamienie,

Kamienie spadły im z serc;

I poznikały złe cienie,

Nie został żaden zły cień.

IV

Dziewczynka z zapałkami wcale nie zamarzła,

Wcale nie zamarzła, ona tylko śpi,

Śpij więc i ty,

Śpij…^[1]