Dziś przed świtaniem

wdzięcznym śpiewaniem

w obłokach i skokach

kogoś aniołowie,

niebiescy duchowie,

chwalili.

Gdy się dziwuję

a przypatruję

zdumiany, stroskany,

widzę Dziecię w żłobie,

przy nim dwie osobie

stojące.

Bóg to Wcielony

tak uniżony

dla ludzi, gdy słudzy

Jemu osieł z wołem

w stajni pod okołem

hołdują.

[Więc] pastuszęta

i wy, bydlęta,

klękajcie, oddajcie

honor należyty,

gdy ludzkim okryty

Bóg ciałem.

Więc Kuba brachu,

śmiało bez strachu,

przygrywaj i śpiewaj

chwałę Panu,

Temu dziś narodzonemu

w Betlejem.

I ty Michale,

nie stoj na wale,

weź miarę w fujarę,

wdzięczną melodyję,

Jezusa z Maryją

wychwalaj.^[2]