Dziwny kraj rozciąga się

Tam, gdzie lśni dłoni Twoich biel

Żyje w nim – spójrz, to co będzie

I to, co zastygło, jak wosk

W niezmienny kształt minionych dni

Gdybyś znał treść tych map

Nurty rzek, granie skał

Tam, gdzie zło jak sęp opada w dół

Ach, gdybyś znał złoża łez

Strefy burz, prądy złe

Co byś dał, by znać dłoni skarb

Twój skarb

Wyspy miłości, jak z mgły

Gdzie wszystko najprościej się śni

Lecz drogę tam okrywa cień

Dziwny kraj rozciąga się

Tam, gdzie lśni dłoni Twoich biel

Chronisz go, gdy obawa podsuwa Ci myśl

Że ktoś chce tam wplątać złe dni

Jak czarną nić w przeznaczeń sieć

Ufasz liniom rąk i myślisz, nie

Nie mogą tak zdradzić mnie

Uwierz mi, nie znasz ich

Tej jednej, co jak szpieg, co skończyć wie

Już czas, już czas^[2]