Nad Twoją białą mogiłą

białe kwitną życia kwiaty

O ileż lat to już było

bez Ciebie duchu skrzydlaty...

Nad Twoją białą mogiłą,

od lat tylu już zamkniętą,

spokój krąży z dziwną siłą,

z siłą, jak śmierć niepojętą...

Nad Twoją białą mogiłą

cisza jasna promienieje,

jakby w górę coś wznosiło,

jakby krzepiło nadzieję...

Nad Twoją białą mogiłą

klękałem ze swoim smutkiem

o, jak to dawno już było

jak się dziś zdaje malutkiem...

Nad Twoją białą mogiłą

o Matko zgasłe kochanie

me usta szeptały bezsiłą:

Daj wieczne odpoczywanie...

Daj wieczne odpoczywanie...^[2]