W potoku włosów Twoich

W rzece ust

Kniei jak wieczór – ciemnej

Wołanie nadaremne

Daremny plusk

Jeszcze w mroku owinę

Tak jeszcze róża nocy

I minie świat gałązką

Strzępkiem albo gestem

Potem niemo się stoczy

Smuga przejdzie przez oczy

I powiem: nie będąc – jestem

Jeszcze tak w Ciebie płynąc

Niosąc Ciebie tak odbitą

W źrenicach lub u powiek

Zawisłą jak łzę

Usłyszę w Tobie morze

Delfinem srebrnie ryte

W muszli Twojego ciała

Szumiące snem

Albo w gaju gdzieś jesteś

Brzozą, białym powietrzem

I mlekiem dnia

Barbarzyńcą ogromnym

Tysiąc wieków dźwigając

Trysnę szumem bugaju

W gałęziach twoich – ptak.^[2]