Tej dziewce zaczarowanej

Cudnych wdzięków nie skąpił Bóg

Tak pięknej jak miłowanie

Aż po grób.

Rozkochała świat nieprzytomnie

Choćby w ogień, to za nią szli

Rozpalała namiętny żar

Do krwi!

Spotykali ją w dzień i w śnie

Uwielbiali w jesiennej mgle

Każda noc, długa noc czerwcowa

Każdy ranek jak nieba dzwon.

Uwodziła muśnięciem warg

Najgorętszą z miłosnych skarg

Tylko gdzieś ponad cień zaułków

Niosło gniewem zdradzonych żon.

Kochali ją. Cierpieli z nią. Aż po świt.

 Lecz pięknej Fani świat nie był syty

 I ciągle żądał rozkosznych łask

 Buzował w niej jakiś duch niespożyty

 Kipiały żądze co noc w okolicy.

 Topiła mężczyzn w grzechu bez słowa

 Wśród mgieł wysokich i miękkich pól.

 Nie było nic, tylko noc jaśminowa

 Co nie pozwala tych żądz opanować.

 Choć kurtyzaną była od tylu lat

 To nie wystygło w niej serce szalone

 Tematem pieśni było i tylu zdrad

 Że czuło się zmęczone

 Że czuło się spragnione

 Zmęczone, spragnione...

 Tej ciszy, co zawsze brak.

Tej dziewce zaczarowanej

Cudnych wdzięków nie skąpił Bóg

Tak pięknej jak miłowanie

Aż po grób.

Rozkochała świat nieprzytomnie

Choćby w ogień, to za nią szli

Rozpalała namiętny żar

Do krwi.

Kiedy przyszedł już na nią czas

Zgasła Wenus z odległych gwiazd

Poszła hen, aż do bram niebieskich

Po nagrodę z cierniowych róż

Umierała wśród białych brzóz

Żałowała, że pora już

Tyle drżeń, tyle tchnień przez życie

Dla tych paru daremnych łez

Kochali ją. Cierpieli z nią. Aż po kres.^[1]