Stary port się powoli układał do snu,

świeża bryza zmarszczyła morze gładkie jak stół.

Stary rybak na kei zaczął śpiewać swą pieśń:

„Zabierzcie mnie chłopcy, mój czas kończy się.”

Tylko wezmę mój sztormiak i sweter,

Ostatni raz spojrzę na pirs.

Pozdrów moich kolegów, powiedz, że dnia pewnego

Spotkamy się wszyscy tam, w Fiddler’s Green.

O Fiddler’s Green słyszałem nie raz.

Jeśli piekło ominę, dopłynąć chcę tam,

Gdzie delfiny figlują w wodzie czystej jak łza,

A o mroźnej Grenlandii zapomina się tam.

Tylko wezmę mój sztormiak i sweter...

Kiedy już tam dopłynę, oddam cumy na ląd.

Różne bary są czynne cały dzień, całą noc.

Piwo nic nie kosztuje, dziewczęta jak sen,

A rum w buteleczkach rośnie na każdym z drzew.

Tylko wezmę mój sztormiak i sweter...

Aureola i harfa to nie to, o czym śnię.

O morza rozkołys i wiatr modlę się.

Stare pudło wyciągnę, zagram coś w cichą noc,

A wiatr w takielunku zaśpiewa swój song.

Tylko wezmę mój sztormiak i sweter...^[2]