Satyryk raz wybiegł na scenę

Z dowcipem ćwiczonym wcześniej,

A widać, że facet ma wenę,

A widać, że będzie śmiesznie.

I zaczął satyryk narrację,

I mówił z polotem i wdziękiem,

I dostał burzliwą owację…

Lecz zanim powiedział puentę.

A innym znów razem on zdołał

Dokończyć swój dowcip, ale

Choć puenta i śmieszna, i mądra,

Nie śmiali się ludzie wcale.

 By wszystkim więc było tu prościej

 I aby nie zepsuć dzieła,

 Kochani, wsłuchajcie się w prośbę,

 Kochani, wsłuchajcie się w prośbę,

 Kochani, wsłuchajcie się w prośbę:

 Oklasków nam trzeba – teraz!

* * *

 Więc jako że łączy nas dosyć

 I przeszliśmy razem wiele,

 Kochani, nie dajcie się prosić,

 Kochani, nie dajcie się prosić,

 Kochani, nie dajcie się prosić:

 Spróbujcie zaklaskać – śmielej!^[1]