W sobotę centrum miasta wygląda tak samo,

jak i w każdy inny dzień tygodnia;

twoje niebo – panie Hłasko – wciąż nad nami

gaśnie, jak wypalona w marszu pochodnia.

Kuszą nas twoje dziewczyny,

twoje niebo wciąż nad nami;

ten niewinny pierwszy krok w chmurach już uczyniliśmy

i zawstydzeni wracamy parami.

Płyną z latami nasze życiorysy,

jesteśmy coraz bardziej syci, ubrani coraz lepiej;

nikt nie opłakuje już złych miłości

i nikt już chmur się nie czepia.

W półpancerzach nader praktycznych,

od innego – panie Hłasko – wypożyczonych,

gotowi jesteśmy zasiąść do każdego stołu i od każdego wstać

w niezachwianym poczuciu własnej porządności.

Za wcześnie odszedłeś panie Hłasko

w jakimś obcym, złym hotelu,

a przecież twoje niebo i tak wciąż nad nami

i głupich marzycieli wciąż jeszcze tak wielu.^{[1], [2]}