Dawne to dzieje,

stare to dzieje...

Pamiętasz Okę,

Riazań, Miereję?

Szosę Warszawską,

marsze, postoje,

tę noc jesienną

przed pierwszym bojem –

drogi, którymi

szło się do Polski,

i bój zaciekły

o Wał Pomorski?

Dawne to dzieje, stare to dzieje –

szosa frontowa, przeprawy toń...

Lecz przyjaźń nasza nie zardzewieje,

jak nie rdzewieje żołnierska broń.

Pamiętasz Sielce,

Warkę, Kołobrzeg?

Różnie bywało –

i źle i dobrze.

Przez ogień szło się,

przez piach i błoto,

mrozem styczniowym,

letnią spiekotą...

Przez grad pocisków

i dymu grzywy

wiodły nas obu

trzy ofensywy...

Dawne to dzieje, stare to dzieje...

Przyjaźni nasza,

przyjaźni wierna...

Jedna rusznica

przeciwpancerna,

jeden dla obu

papieros ostry,

do jednej miłość

z „sanbatu” siostry.

I młodość jedna

w strzeleckich rowach...

Hej, drużbo nasza,

drużbo frontowa.

Dawne to dzieje, stare to dzieje...^[1]