Już zachodzi jasne słońce

za borem, za rzeką,

tak bym chciała z tobą, miły

iść drogą daleko.

Hen, daleko, gdzie te zbocza

zielone, zielone,

gdzie strumienie chłodne biją,

szumiące spienione.

  Tyle chcę ci wyznać,

  tyle wypowiedzieć

  w słowach najpiękniejszych

  z najpiękniejszych słów.

  Ale cóż po słowie,

  nie wystarczą słowa,

  więcej ci opowie

  kiść wilgotnych bzów.

Pójdę z tobą, gdzie zakwita

puch biały jabłoni,

tam nas dzień przemijający

nie zdąży dogonić.

Umykają nasze lata,

znów kwitną jabłonie,

gaśnie słońce już za rzeką,

a serce wciąż płonie.^[1]