Gdy ludzkość do boju wystąpi do świtu,

My młodzi staniemy na czele.

Do złotej jutrzenki w słoneczność błękitu,

By zdobyć tak wiele, tak wiele!

/O cześć tym, co zbudzą hejnały

ofiarą i czynem i cnotą,

Co pójdą jak orły na szczyty do chwały,

W krainę promienną i złotą./bis

Na próżno nie walczy, nie pada nikt z ludzi,

Daremnie nie zgaśnie ofiara,

Bo z każdej ofiary Bóg siłę rozbudzi,

I dawna rozpali się wiara.

O, cześć...

Zwodnicze tej ziemi są kwiaty i wonie,

I blaski i grzechy i szały,

Niech w sercach nam ogień ten inny zapłonie,

Co daje mir czysty i biały.

O, cześć...

Jak powiew wiosenny moc ducha rozbudzi

I wielkie podniosłe zachwyty,

Ten ogień dusz ludzkich nie gubi, nie łudzi,

Lecz wiedzie do chwały na szczyty.

O, cześć...

Niech dusze rozszerzy czyn wielki a święty,

Rozjaśni i blaski i zorze,

W ofierze i cnocie i walce poczęty

I poda Królestwo nam Boże.

O, cześć...^[1]