Gdy mnie kochać przestaniesz to powiedz

powiedz kiedy mnie kochać przestaniesz

to się człowiek wypłacze jak człowiek

w białym łóżku nad ranem

Nie przysyłaj mi listów ostatnich

nie owijaj w bawełnę stów poru

lepiej siądźmy do cieplej kolacji

pod okapem wieczoru

Na talerzach świecy blask

dymi waza pełna gwiazd

a pod stołem kot się łasi

coś stuknęło na tarasie może wiatr

Piętro wyżej ćwiczą Lista

a zawiane towarzystwo

gdzieś przed bramą wykrzykuje

stróż im tego nie daruje

stróż artysta

Posiedzimy tak sobie we dwoje

pośród spraw których nigdy nie było

potem w starym zacisznym pokoju

znowu wyznasz mi miłość

Gdy mnie kochać przestaniesz bez racji

powiedz o tym od razu kochany

wtedy zjemy kolejną kolację

na wieczoru dywanie^[2]