Gdy mnie ranna zorza budzi,

I snu mara już nie łudzi

Wielki Boże, w takiej dobie

Pierwsza moja myśl o Tobie.

Gdy złociste słońce wschodzi.

Miłe czucia we mnie rodzi,

Pełen jestem tej ufności,

Że to znak Twej Opatrzności.

Ptasząt świergot szczebiotliwy,

Nuci, Stwórco, Twoje dziwy.

A ja mam być skamieniały

Na ten widok Twojej chwały?

Nie, mój Boże, nie, mój Panie!

Póki tylko tchu mi stanie,

Wielbić Ciebie będę szczerze.

Ufny Tobie w prawej wierze.

Nie wiem, co mnie dzisiaj czeka,

Śmierć lub napaść złego człeka;

Jaka bądź mnie spotka trwoga,

Ja do mego wzdycham Boga.

Skutki Jego Woli święte,

Lecz pobudki niepojęte;

A że przez nią świat istnieje,

W niej pokładam mą nadzieję.^[1]