W lody po wyspy Faeroe, w dół po Hiszpanii brzeg,

Na zachód przez Atlantyk i znów w arktyczny śnieg.

Przez wszystkie wody świata – tysiące dróg i przejść,

Albo gonisz za rybą, albo trałujesz sieć.

Kołem fortuny Boże kręć,

W opiece chciej mnie mieć,

Gdy trałuję sieć.

Wracasz na nocny połów, znów ryb okropny smród

I mroźny wiatr i sztorm, co niesie do piekła wrót.

Znów ta najgorsza z gier, gdzie stawką w tej grze jest śmierć.

Znów trzeba walczyć z falą, znowu trałować sieć.

Kołem fortuny Boże kręć...

Włok już spływa za burtę, w głębiny morskich wód.

Na wiatr korzystny czekanie, czekanie na szczęścia łut

W górę, gdy nasze sieci wypełni srebrny śledź

I w dół ją do ładowni – wytrałowaną sieć

Kołem fortuny Boże kręć...

Wiatr znowu pachnie lądem, odpływ wymywa sól,

Cień znajomego brzegu tłumi tęsknoty ból.

A gdy już tam się znajdziesz, w opowieść toast wpleć

I wypijemy zdrowie za trałujących sieć.

Kołem fortuny Boże kręć...^[2]