Dlaczego nagle ja

pójść miałbym na wojnę?

Historię przecież znam,

co znaczy wojna, wiem.

Niech płyną sobie dni

pogodne i spokojne,

ja mam dwadzieścia lat

i żyję każdym dniem.

Gdy trzeba będzie iść

Swą młodość ofiarować,

jak kiedyś szedł mój ojciec,

to pójdę sama wiesz.

A chciałbym z tobą być

i chciałbym cię całować

w wiosenny późny wieczór,

w zimowy wczesny zmierzch.

Bywało, że do wsi

wracały bociany,

chałup swych

i swoich dawnych gniazd

i nie znalazły nic

prócz lejów rozoranych,

a wiele ludzi tak

nie odnalazło miast.

Gdy trzeba będzie iść...

I kwiatom niosły śmierć

niedawne wystrzały.

Niejeden zginął mak

spalony pośród zbóż.

Więc co ja robić mam,

by już nie umierały?

Więc co ja robić mam,

by nie ginęły już?

Gdy trzeba będzie iść...^[1]