Gdy zagrzmiały pierwsze strzały,

Zapalając wojny lont,

Matki synów swych żegnały,

Gdy szli w bój, gdy szli na front.

Co szli bronić kraju swego,

Bronić matek, dzieci, żon,

Mowy, skarbu najdroższego,

Bo wróg wkraczał z wszystkich stron.

Szli ojcowie i synowie,

Opuszczając domy swe,

Opuszczając dzieci, matki,

By przed wrogiem bronić je.

W krwawe pole, na niedolę

Poszli, pod grad bomb i kul,

Tam znaleźli śmierć, niedolę,

Tam znaleźli głód i ból.

W krwawym starciu na bagnety,

Gdy wrzał o Warszawę bój,

Zburzonych domów szkielety

Świadczą, że tam był dom mój.

Wojna ci zabrała syna,

Matko, nie płacz, otrzyj łzy,

Przecież to nie twoja wina,

Że w mogile syn twój śpi.

Męstwo uległo przemocy,

Choć walczyli, ile sił,

Choć walczyli, ile mocy,

Bo wróg za potężny był.^[1]