Słoneczny blask rozświetlił ulic dal

ten wszechświat, który znam i nie znam

pośrodku trwam - spóźniony, dziwny ktoś -

i czekam na twój gest, na jeden cichy szept

powiedz jak daleko trzeba iść

by znaleźć to, co dziś jest tak blisko nas

na wyciągnięcie rąk, nie chcemy wierzyć w to

sami nie wiemy, że znów

patrzymy gdzieś w tę srebrną ulic dal

ten wszechświat, który znam i nie znam

znalazłem cię lecz ktoś mi ciebie skradł

tysiące pustych słów rzuciłaś znów na wiatr

powiedz czy musimy zbudzić sny

by znaleźć to, co dziś jest tak blisko nas

na wyciągnięcie rąk, nie wiemy nawet kto

powraca znów jak świt - czy to naprawdę my?^[1]