La, la, la...

Po co długo i zawile

zakosami dróg się wlec?

Tam sasanka i zawilec

w leśnym gąszczu kryją się.

Choć zatrzymasz się na chwilę,

krótsza droga – bliższy cel...

To młodości jest przywilej

zawsze dojdzie tam, gdzie chce...

Na przełaj! – przez doliny i góry, i rzek!

Na przełaj! – gdzie jak zorza czerwieni się głóg!

Na przełaj! – niechaj wiatr nam całuje powieki,

nikt przed nami nie odkrył tych dróg!

Po co ciągnąć się jak szkapa,

której zobojętniał los,

gdy od łąki taki zapach,

kiedy w lesie gwiżdże kos?

Po co gładką dreptać szosą,

gdzie oślepia oczy kurz,

gdy tak lekko nogi niosą

polną ścieżką pośród zbóż...

Na przełaj...

Opuszczone gdzieś mogiły

wśród splątanych drzemią traw;

kwiaty na nich położymy

na pamięci naszej znak.

Powrócimy młodą myślą

w niespokojny, trudny czas...

Dziś w słoneczną, dobrą przyszłość

idzie śmiało każdy z nas!

Na przełaj...^[1]