Jak z kiepskiego teatru

ról historia się trzyma.

Wystawiła do wiatru

Nie czekając na finał!

Zanim laury, przed końcem

pośród waśni i jadów

Pozostały tysiące

Bezrobotnych Konradów!

Gdzie ów czas

Gdzie ułańska krew!

I „czerwony pas”

Z białym orłem w tle.

Gdzie wśród win

Pośród zmiętych dusz

Prometejski czyn

Z żałowanych róż!

Z naszą pozą w żałobie

Rozstajemy się z bólem

Rejtanowi któż powie:

Zapnij bracie koszulę!

Jakiż nietakt dziejowy

Odebrany fatalnie

Komu przyjdzie do głowy

Że żyć można normalnie!?

Co lub kto

Uszczknął wiary kęs

Że już nawet „szkło”

Zatraciło sens!

Temu precz

Kto połamał ster

Pospolitą Rzecz

Płaczkom dał na żer!

Ileż czasu upłynie

Zanim dzwony uderzą

Słońca gasną jedynie

Dla tych którzy nie wierzą!

A gdy żale zatrzyma

Myśl radosna i czysta

Dla wiecznego pielgrzyma

Znajdzie się wieczna przystań!

Gdzie ów czas…

Co lub kto…^[1]