Gdzież jest Jezus ma pociecha, mój najmilszy Zbawiciel?

Gdzież jest ma największa radość, mej duszy pocieszyciel?

Duszo moja jestem strapiona,

Wielkim żalem obciążona.

Gdzież jest mój najmilszy Jezus? W Nim będzie uzdrowiona!

Już w tęsknocie serce wzdycha: „Gdzie Miłość oddalona?”

Dusza ma pokoju nie ma, aż będzie z Nią złączona!

Skrzydłem orlem lub sokolem

Chciałbym lecieć ponad polem

Przez góry, lasy i skały, szukając: gdzie Pan chwały?

Proszę, wołać usiłuję: „Gdzieś jest, życie mej duszy?”

„Żem Cię zgubił, ach, żałuję; dość mam z tego katuszy!”

Przyjdź, uzdrów mnie z wszech zdrożności

I pomóż mi z tych ciężkości.

Ciebie, Jezu, chcę miłować: niech Cię już łza ma wzruszy!

Sercem całem pragnę Ciebie, o najdroższy Jezusie!

W utrapieniu, jakby w niebie, gdym z Tobą jest, Chrystusie.

Bez Ciebie wytrwać nie zdołam,

Do Ciebie jak chory wołam:

„Przyjdź, gdyż bez Ciebie omdlewam; oddaję Ci się cały!”

Przyjdź do serca w tym momencie, o najmilszy Jezusie!

W Przenajświętszym Sakramencie, Tyś pociecha mej duszy!

Tyś tu źródłem żywej wody

Danem duszy dla ochłody.

Obierz w sercu mem gospodę; dam Tobie w niem wygodę.

Znalazłem kogo miłuję: Jezusa kochanego.

Wielką radość w sercu czuję, szczęście dusza ma z tego.

Witaj miły Baraneczku,

Skarbie mój, śliczny kwiateczku!

Pewienem już teraz tego, że się serca zjednały.

Umrzeć pragnę z tej miłości Jezusa najdroższego.

Puśćże, Jezu, z Twej hojności ogień do serca mego,

Niech miłością się rozpali

Niech Cię wielbi, niech Cię chwali

W każdej chwili. W każdej dobie myśleć będę o Tobie!^[1]