Wkrótce czas nam się rozstać, przyjaciele

Rozstać z sobą i z tymi górami

Pamiętacie w dobrej, czy złej chwili

One zawsze tu stały nad nami

Już niedługo znikną Wasze twarze

Za horyzont zapadną się szczyty

Jeszcze chwila, jeszcze trochę pomarzyć

Dobrych gwiazd nad górami policzyć

 Najpiękniejsze przyjaźnie – to w górach

 One patrzą okiem kozicy

 Zedrą każdy fałsz, każdą zdradę

 Tutaj tylko prawda się liczy

Nasza przyjaźń zakrzepła na ścieżce

I w uścisku dłoni na szczycie

Wznosi ona się nad największe ściany

I nad nasze zwykłe w górach życie

Pamiętacie – wykwitła w chwilach złości

W drogi z ciężkim plecakiem znoju

W blasku ognia i ciszy namiotu

W górskiej burzy i w nocy spokoju

 Najpiękniejsze przyjaźnie...

Patrzcie góry wyciągają ręce

I podają nam kosówki dłonie

Powrócimy za rok aby znowu

Górskim chłodnym wiatrem obmyć skronie

Jeszcze tylko marzeń nasnujemy

Namotajmy do serca ciszy

Aby za rok znów tutaj powrócić

I tę samą pieśń wiatru usłyszeć

 Najpiękniejsze przyjaźnie – to w górach

 One patrzą okiem kozicy...^[1]