Góry Syońskie, domie wiecznej chwały,

Chóry Aniołów czyliście widziały,

Jak nowa gwiazda biegła, gdzie Baranek,

Z którego słońce bierze swój zaranek.

Wymknął się z tronu z Panienką do szopki.

Gdzie Mu świat cały ściele się pod stopiki,

Cóż Cię uniosło miłości upałem,

Żeś Swój majestat okrył ludzkiem ciałem.

Czemuś się stęsknił niebianów kochanie,

Że dziś z bydlęty obierasz mieszkanie,

W krainie świata pasterz nędznej trzody,

Chcesz mieć za braci niewdzięczne narody.

Trony zastępów w gwiazdolitem kole,

Cóż dziś widzicie na ziemskim padole,

Że wprzód pastuszków, a trzech króli potem,

Z mirą, kadzidłem ciągną tu ze złotem.

Archaniołowie i Anielskie duchy,

Co się cieszycie z ludzi grzesznych skruchy,

Zapalcie miłość w sercach tego ludu,

Niech dozna grzesznik miłosierdzia cudu.^[1]