Pamiętam był 22 grudzień

Krótko po drugiej włączyłem gałką radio

Na chwilę zatrzymał się czas

To w co nie wierzyłem stało się możliwe

I jeszcze ta noc

Tak inna od tamtych nocy

Noc podczas której zasnąć strach

Na sekundę zmrużyć oczy

Ciągle żywe barykady wypełniają przestrzeń nieba

Patrzą w oczy lufom dział

Czując ich oddech

Nazajutrz był 23 grudzień

Nic nie było pewne jeszcze

Pijany gniew przez ból wykrzykiwał pieśń

Grudniowy blues o Bukareszcie

Pieśń co łamie strach

Wyważa drzwi kuloodpornych Dacii

Pieśń co daje bunt i rodzi się z sumienia

że tak długo mogły kwitnąć kwiaty

Sadzone ręką więźnia

Powoli kończy się noc, łagodnieje sztorm

Lecz są kłopoty z brzaskiem

Najważniejsze jest to że gad już połknął jad

Szczurze łby odpadają z trzaskiem

Zaczynał się 90 rok

Piłem piwo ze ślepym szewcem

Silną dłonią złapał za mój kark

I prosił bym zaśpiewał jeszcze

Grudniowy blues o Bukareszcie^[2]