Grzechem Adama ludzie uwikłani,

Wygnani z raju wołali z otchłani,

Spuśćcie niebiosa deszcz na ziemskie niwy

I niech z obłoków zstąpi sprawiedliwy.

Błąkał się człowiek wśród okropnej nocy.

Bolał i nikt go nie wspomógł w niemocy,

Póki nie przyszła z wiekami żądana

Z Judzkiej krainy Panna powołana.

Ona pokorą i cnoty skromnemi

Boga samego ściągnęła ku ziemi,

Że, którego świat nie objął wielkości

Tego panieńskie zamknęły wnętrzności.

Kiedy z obłoków Part do nas zstępował.

świat, jak rozległy, człowieka szanował,

Człeka, przed którym imieniem zginano

Niebieskie, ziemskie, piekielne kolano.

Nie naszą ci On zasługą ściągniony,

Miłość go sama wiodła w ziemskie strony;

Wziął ciało ludzkie, z nim ból, niedostatki,

Zbratał się z nami był Synem u Matki.

Dajmyż Mu za te dzięki, zborze wiemy,

Że kochając nas, był nam miłosierny;

I wznosząc ręce ku niebu jasnemu

Śpiewajmy chwałę Bogu najwyższemu. Amen.^{[1], [2], [3]}