Tej gwiazdy, co błyszczy

wysoko wśród liści

nad ognisk harcerskich dymami,

nie zgubisz już nigdzie,

przypłynie i przyjdzie

przez wiatry i deszcze, i zamieć.

Zapachnie ci

woń sosnowych bierwion,

wyciśnie łzy

ogniska cierpki dym,

otuli cię

gasnącej zorzy czerwień,

w namiotu cień

powrócisz sercem swym.

Ta gwiazda ci spłynie

ze źrenic dziewczyny,

tej jednej, jedynej na świecie,

i nagłym płomieniem

w przyjaciół spojrzeniu

serdecznie, gorąco zaświeci.

Zapachnie ci...

Ta gwiazda, co błyszczy

wysoko wśród liści;

to gwiazda harcerzy i ptaków.

Ukochasz ją mocno,

jak życie i wiosnę,

jak radość harcerskich biwaków.

Zapachnie ci...^[1]