Hej, dzielni morscy bracia, opowiem dzisiaj wam

O bitwie, w której walczył nasz okręt „Nottingham”.

Dowodził tam Irlandczyk, co zwał się Somerville,

Odważny chłop, jak mało kto, tak dziarsko wroga bił.

Ósmego czerwca rano, gdy staliśmy w Spithead

„Kotwica w górę!” – rozkaz padł, wyrwaliśmy ją wnet.

„Kurs prosto na Irlandię” – następny rozkaz padł.

Jak mus, to mus. Do wiatru kurs! Nasz wróg już czyhał tam.

Niewiele mil odmierzył czas, nim ktoś wypatrzył go.

Francuskie znaki dumnie niósł i prosto na nas rżnął.

„Pozdrówcie Francję” – Stary grzmiał, on spytał: „A skąd wy?”

Odkrzyknął mu, że z Liverpool, a „Londyn” – to nasz bryg.

„Czy będziesz z nami walczyć? Kim jesteś? – pytam cię”

Kapitan na to odrzekł mu: „Już wkrótce dowiesz się”

„Opuśćcie swą banderę! Nie macie z nami szans.

A jeśli nie poddacie się, to zatopimy was”.

Gruchnęliśmy ze wszystkich rur, zgłupieli france do cna,

Gdy grotmaszt z takielunkiem wraz jak piorun spadł na pokład.

Nie było już litości, walczyli resztką sił

A huk z naszych dział pożogę siał, rozbiliśmy ich w pył.

Ich wrak wnet wzięty był na hol, Bóg dał nam dobry wiatr

I dalej, aż do Plymouth Town pozwolił płynąć nam.

Teraz zdrowie kapitana i załogi wypić czas,

Więc w górę szkło i aż po dno wypijmy wszyscy wraz.^[1]