Za głowę złapałby się tata,

popatrzyłby na mamę wilkiem,

paskudztwo, rzekłby, nie herbata,

sosnową w niej znalazłem szpilkę!

A my siadamy u ogniska,

gdy noc na złoty wejdzie szlak,

blaszane kubki wiara ściska

i bum ta ra ra,

bum ta ra ra,

śpiewa tak:

Herbata z kociołka na trójnogu,

igliwiem pachnąca herbata

to nektar, ambrozja, rozkosz bogów,

jedyne lekarstwo na katar!

Czy gwiazda się w niej topi, czy szyszka,

czy ćma ją jakaś muśnie skrzydlata,

herbata z kociołka zawsze pyszna,

bo smak ma przygody i lata!

Gdy z wakacyjnych dróg powrócisz,

choćbyś królewskie jadł śniadanko,

głęboko nieraz cię zasmuci kakao,

nawet z bitą pianką!

A ,w noc, gdy zaczniesz kuć algebrę,

to znów ci czegoś będzie brak,

blaszany kubek zalśni srebrem

i bum ta ra ra,

bum ta ra ra,

brzęknie tak:

Herbata z kociołka...^[1]