W alejach i w zaułkach,


w kawiarniach i w przytułkach,


na Plantach i na Błoniach,


z balkonu w pelargoniach.


W śródmieściu, na obrzeżach,


na placach Kazimierza,


na zamku, w domku, w bloku,


samotnie albo w tłoku –

Skwar
czy mgła,


Kraków
 gra 
tak,


jak grał 
swój 
hey, now!

Na trąbce i na flecie,


na skrzypcach i klarnecie,


na harfie i puzonie


i na akordeonie.


Kluczami do gazrurek,


dzwonkami do komórek,


na rogu, na bębenku


i na od czegoś denku –

Skwar
czy mgła,


Kraków
 gra 
tak,


jak grał 
swój 
hey, now!

Ziemianin podupadły,


lustrator przezajadły,


poeci przysiadalni


i tłumek w poczekalni.


Z karetki sanitariusz


i lumpenproletariusz,


tubylec i turysta,


no i pan hejnalista –

Skwar
czy mgła,


Kraków
 gra 
tak,


jak grał 
swój 
hey, now!^[2]