Królewskie dwa żaglowce opuściły Anglii brzeg,

Wiej wietrze, nam wiej, wiej wietrze z całych sił!

Jeden zwał się „Prince of Luther”, a ten drugi „Prince of Wales”,

Płyńmy dalej wzdłuż wybrzeży High Barbaree.

„Hej, który tam na maszcie?” – Starego słychać wrzask,

„Patrz uważnie dookoła, potem wszystko melduj nam.”

„Przed dziobem nic nie widać i za rufą pusto też,

Ale z nawietrznej jakiś statek zmienił kurs i zbliża się.”

„Ahoj! Hey, ahoj!” – kapitan znów się drze.

„Kim jesteś śmiałku? Komu służysz? Czego od nas chcesz?”

„Nie służę królowej, panem jestem sobie sam,

A kamraci z mej załogi, statek wnet splądrują wam.”

Gruchnęły nasze działa, potem salwa jeszcze raz,

Aż dzielny „Prince of Luther” piracki złamał maszt.

„Litości!” - błagał pirat – „To ostatnie chwile me!”

I wreszcie znalazł litość, kiedy spoczął już na dnie.^[2]