Taka ładna historia

Taka sobie histeria

Taka ładna historia

Taka sobie histeria

Paranoja znikoma

Rozdwojenie przyjaźni

Zagubienie w zwątpieniu

Pstrych uśmiechów feeria

Później więcej niż wyrzut

Cały nieżyt sumienia

Taka ładna historia

Taka sobie histeria

Ona widzi tak samo

On inaczej niż zwykle

Nie potrafią okłamać

A więc milczą przezornie

Cisza kształtu nabiera

Pękniętego naczynia

I wycieka z tej ciszy

Struga wody i wina

Taka ładna historia

Taka sobie histeria

Taka sobie historia

Taka ładna histeria

Pewnie jutro im przejdzie

Tak jak zwykle bez słowa

Niemy nieżyt sumienia

Pstrych uśmiechów feeria

I nad stołem jak lampa

Znów zawiśnie rozmowa

Taka ładna historia

Taka sobie histeria^[2]