Idźcie z tem, co macie, gdzie Dziecię złożone,

W pieluszki powite, w żłobie położone,

Oddajcie Mu pokłon, oddajcie Mu Boski,

On osłodzi wasze troski, On osłodzi troski.

Więc chodźmy na palcach ostrożnie, cichutko,

Bowiem śpi Dziecina z uśmiechem słodziutko,

Śnią Mu się niebiosy, wiec rączkę podnosi,

I pokój swemu ludowi w Imię Boże głosi.

Więc ze łzami w oczach z tą prośbą idziemy,

Do Ciebie Dzieciątko, bowiem o tem wiemy,

Że Ty proszącemu otwierasz, o Panie,

W swem małem Boskiem serduszku wieczyste mieszkanie.^{[1], [2]}