Idźmy tulmy się jak dziatki,

Do serca Maryi Matki,

Gdy nas nęka życia trud,

Czy to winy czerni brud!

/Idźmy, idźmy ufnym krokiem,

Rzewnym sercem, łzawym okiem.

To Serce zna dzieci głos,

Odwróci bolesny cios./bis

Ach, to Serce dobroć sama,

Najczulszej z córek Adama,

Jest otwarte w każdy czas!

Samo szuka, wzywa nas:

/„Pójdźcie do Mnie, dziatki moje,

Wyczerpnijcie łaski zdroje;

Kto Mnie znajdzie, życie ma,

Temu Syn zbawienia da”./bis

To Maryi Serca chwała,

Że zgubionym Zbawcę dała;

Jemuś winien, świecie, cud,

Że Bóg zstąpił zbawić lud;

/Pod Niem Jezusa nosiła,

Do Niego rzewnie tuliła.

Wy kochała, by Bóg Syn

Zgładził długi naszych win./bis

Jakież w tęsknem Sercu rany

Poniosłaś, gdy Syn kochany

Szedł wychylić kielich mąk,

Z krwawych nieprzyjaciół rąk.

/Gdyś widziała przenikniona,

Jak On cierpi, woła, kona.

Jak On łoży życie Swe,

Za me grzechy, ach za me!/bis

Tam pod krzyżem, gdyś bolała,

Matkąś się nam Sercem stała,

Gdy Jezusa rany, krew,

Ubłagały Ojca gniew.

/Rzekł do Ciebie z Swego krzyża:

„Matko, skon się mój przybliża,

W Janie Ci oddaję świat,

Bądź mu Matką, Jam mu brat”./bis

Więc do Ciebie, jak do Matki,

Idziem, tulim się Twe dziatki:

Matko, ulżyj życia trud!

Obmyj z serc tych winy brud!

/Ty nas kochasz, a my Ciebie,

O niech złączym serca w niebie!

Matko, kto nie kocha Cię,

Nie ma serca, ach, nie, nie!/bis^[2]