Idźmy w dal jasną, bo już jutrzenka dla nas wschodzi,

już złote słońce blaski rodzi,

by zdobyć z nami świat.

Idźmy wesoło przez pola, lasy, góry, łąki,

wtórować będą nam skowronki

w tej pieśni młodych lat.

Wiec krzyknijmy wszystkim „Czuwaj, czuwaj!”,

roześmiawszy im się w samą twarz,

/i chodźmy nowy czas wykuwać,

aby cały świat był nasz./bis

Skłonią się sosny, a dęby twarze ku nam zwrócą,

gdy tysiąckrotną pieśń zanucą

harmonie leśnych ech.

Idźmy w dal jasną i niechaj każdy z nami ruszy,

niech piosnka wszelki smutek zgłuszy,

niech młody zabrzmi śmiech!

Więc krzyknijmy wszystkim...^[1]