In Novo Wladislaw


raz wielka łza wyschła


i soli tu ciągle
do woli.


In Novo Wladislaw


ni Noteć ni Wisła


wypłukać nie zdoła


tej soli.


In Novo Wladislaw


ja tonę w domysłach,


czy łza ta ze szczęścia,


czy smutku?


In Wladislaw Novo


co dzień na nowo


próbuję tam wrócić
 – bez skutku.

W inną postać


winną do cna


w winoroślach


wydoroślał


Inowrocław.

W winoroślach


czy na mostach,


zmierzchy, ranki,


kochankowie


i kochanki.

Zmierzchy, ranki,


żar uniesień


im przyniesie


wiatr co leci,


znad Noteci.

Mnie przyniesie


zaś wspomnienia:


i tęsknoty,


i radości


w ulic cieniach.

I tęsknoty,


z których dzisiaj


wciąż się śmieję:


kiedyż ja wydorośleję?

Wciąż się śmieję:


w inną postać


winną do cna


w winoroślach


wydoroślał

W inną postać


winną do cna


w winoroślach


wydoroślał


Inowrocław


In Novo Wladislaw


ogromna łza wyschła


i soli tu ciągle

do woli.


In Novo Wladislaw


ni Noteć, ni Wisła


wypłukać nie zdoła
tej soli.


In Novo Wladislaw


ja tonę w domysłach,


czy łza ta ze szczęścia,


czy smutku?


In Wladislaw Novo


już tylko słowo


podzwania gdzieś w tle


po cichutku.^[2]