Wspomnienia do siebie to mają,

że zawsze, chcesz czy nie chcesz, wracają

i bywa, koń stary się wzruszy, wzruszy,

gdy wieje jesienny wiatr.

Mówicie: romantyzm, głupota,

a może to po prostu tęsknota -

wiatr wieje i serce się kruszy, kruszy,

a w głowie już inny świat.

Pieczony ziemniak, iskra z ogniska

i jakiś chłopak, który siedzi blisko,

pieczony ziemniak, mundurów krąg,

jesienny, chłodny wiatr i ciepło naszych rąk.

No proszę, już łezka za łezką,

i robi się tak jakoś niebiesko,

łagodnie i tkliwie o zmierzchu, zmierzchu,

gdy wieje jesienny wiatr.

Mówicie: romantyzm, głupota,

a może to po prostu tęsknota

za chwilą, co dawno już przeszła, przeszła,

lecz wraca, gdy wieje wiatr.^[1]