Nie jestem piękny, a przyciągam wzrok,

Cieszy mnie wstręt w tworzących mnie spojrzeniach;

Sprytu nauczył mnie ułomny krok,

Co krok normalny w powód wstydu zmienia.

Wiem, że nawiedzam przyzwoite sny;

Bóg mnie spartaczył, jam wyrzut sumienia;

Dlatego wpełzam w dostojne zgromadzenia,

Gdzie racją bytu jest bezkarne – my!

A ja na złość im – nie należę.

I tak beze mnie – o mnie – gra.

Jednego nikt mi nie odbierze:

Ja jestem ja, ja, ja.

W karczmie tak siadam, by mnie widzieć mógł

Każdy obżartuch najzdrowszy i pijak;

To, co mi Bóg dał zamiast zwykłych nóg

Wokół półmiska bezwstydnie owijam.

Tym, co mam w miejsce rąk, odpędzam psy

Węszące łatwy łup w chromego strawie

I traci nastrój biesiadników gawiedź,

Co śpiewa przy mnie swoje śmieszne – my!

Bo ja na złość im – nie należę.

I tak beze mnie – o mnie – gra.

Jednego nikt mi nie odbierze:

Ja jestem ja, ja, ja.

Mam pod Ratuszem stałe miejsce, gdzie

Swój tors niezwykły wystawiam na pokaz:

Pomnik wyjątku, drżę z rozkoszy, że

Żadnego z radnych nie przepuszczę oka.

Gdy się dębowe już zatrzasną drzwi,

By przebieg obrad skryć przed losem plebsu

Wiem, że zdołałem trochę nastrój zepsuć

Tym, co tak godnie mówią, myśląc – my!

Bo ja na złość im – nie należę.

I tak beze mnie – o mnie – gra.

Jednego nikt mi nie odbierze:

Ja jestem ja, ja, ja.

W farze na najświetlistszą włażę z ław,

Gdzie przed ołtarzem tęcza lśni z witraży,

By, kiedy wierni proszą – Boże zbaw! –

Móc Mu pokazać, co z mej zrobił twarzy.

Więc patrzą na mnie, chociaż kapłan grzmi

Żeśmy jedynie niepoprawnym stadem,

Bom namacalnym przecież jest przykładem,

Że jest nieprawdą ich chóralne – my!

Bo ja na złość im – nie należę.

I tak beze mnie – o mnie – gra.

Jednego nikt mi nie odbierze:

Ja jestem ja, ja, ja.

Nie jestem sam. Odmiennych nas jest w bród!

Wciąż otorbionych wstrętem i respektem.

Bóg dał z kalectwem pokusę nam – i głód,

By się związać w pokręconych sektę.

Partia Potworków! Rząd zatrutej krwi!

Ach, cóż za ulga – unormalnić skazy!

Nakaz szacunku, a nie gest odrazy,

Wystarczy – ja! ja! ja! – zmienić w – my!!

Nie, nie chcę wpływać i należeć!

I tak beze mnie – o mnie – gra.

Jednego nikt mi nie odbierze:

Ja jestem ja! ja! ja!^[2]