Ja dla pani bardzo urosnę;

Ja dla pani szybko dojrzeję;

Ja niejeden uczynię postęp,

Na wyrzeczeń gotowym jest wiele.

 Ja wzbogacę umysł – dla pani,

 Choćbym myśli przy tym połamał.

 Ja dla pani bój stoczę z wadami,

 Zwalczę w sobie najmniejszy banał.

Ja poetą dla pani zostanę,

By urodę twą rymem utrwalać;

Ale mogę być także chamem,

Gdybyś chama akurat chciała.

 Ja Rubikon przekroczę – dla pani;

 Z wielkich czynów epos poskładam;

 Swoje życie będę miał za nic;

 Tylko proszę już więcej nie gadać.

Ja dla pani zabiję smoka,

Czemu smoka zabić bym nie miał?

Stopy pani obsypię złotem;

W zamian błagam o chwilę milczenia.

 Kwiat paproci znajdę – dla pani,

 A przeklęta do niego droga.

 Potem zroszę panią perłami;

 Tylko zamknij się, pani, na Boga!

Oddam duszę za moment ciszy,

Za minutę bez słów zrobię wszystko,

Może nawet panią polubię...

Tylko proszę już: morda w kubeł!

 W gwiazdy sięgnę po nieba aksamit,

 Własną głową mur każdy rozkruszę,

 Bryłę z posad wyrwę – dla pani!

 A dla siebie?... A tam... drobiazg...

 Dla siebie to ja panią uduszę!^[1]