Ja już tamtej nie pamiętam,

Ona była zła i podła.

I na co dzień i od święta,

równie głupia, jak Ty – mądra...

Zapraszała – czarowała...

Potem gryzła i drapała,

jak kocica... czarownica... szkoda nawet słów!

Ty łagodna, Ty spokojna,

opatrujesz moje rany

i na całym bożym świecie nie ma drugiej,

takiej damy...

Nie zawiedziesz, nie porzucisz,

nie zabierzesz ciepłej dłoni,

niemożliwe bym od Ciebie zechciał kiedyś wrócić do niej....

Ja już o Niej nie pamiętam....

Miała taki głos jak skrzypce...

Gdy śpiewała... była piękna...

Serce drgało jak na nitce...

Zamyślona i szalona...

ale dla mnie już stracona...

Ta kocica... czarownica...

Szkoda nawet słów!

Ty łagodna, Ty spokojna,

opatrujesz moje rany

i na całym bożym świecie nie ma drugiej,

takiej damy...

Nie zawiedziesz,nie porzucisz,

nie zabierzesz ciepłej dłoni,

niemożliwe bym od Ciebie zechciał kiedyś wrócić do niej....

Ja już o niej nie pamiętam...

Chciałaś wiedzieć... wiesz już teraz.

Lecz, Ty jesteś taka święta...

Gdy coś dajesz,nie odbierasz...

Ty rozumiesz, Ty całujesz...

Zawsze wszystko mi darujesz... Penelopa,

moja złota – brak mi na to słów!

Ty łagodna, Ty spokojna,

opatrujesz moje rany

i na całym bożym świecie nie ma drugiej,

takiej samej...

Nie zawiedziesz,nie porzucisz,

nie zabierzesz ciepłej dłoni,

zrób coś teraz, bym od Ciebie,już nie zechciał wrócić do niej....

Do niej ...^[2]