Ja nie odchodzę, kiedy trzeba,

choć mnie wołają dawno już,

choć na wieszaku w przedpokoju

wisi pomięty mój kapelusz.

Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,

to jedno myślę coraz częściej,

że nie odchodzę, kiedy trzeba,

na twoje szczęście

Ja nie odchodzę, kiedy warto,

zna mnie przydrożny czarny kot,

gram wciąż tą samą zgraną kartą,

jak smutny wariat albo łotr.

Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,

to jedno myślę coraz częściej,

że nie odchodzę, kiedy trzeba,

na twoje szczęście

Ja nie odchodzę, kiedy trzeba,

choć chcę ci swój wyrazić żal,

choć wyciągacie kromkę chleba,

mnie pora wracać już na bal.

Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,

to jedno myślę coraz częściej,

że nie odchodzę, kiedy trzeba,

na twoje szczęście.^[2]