Głosy wokół mnie mówią nic, nic nie jest na pewno.

Leżę, patrzę w sufit i wiem, wieczne jest niebo nade mną.

Cieknący kran, tynk odpada ze ścian, za oknem czai się nuda.

Dzwonek u drzwi nie odezwie się nigdy, samotnością zatruty umieram.

Ja wiem.

Ja wiem – obojętność, jak cierń, ostry ból.

Ciągle jeszcze mieszka w ludzkich sercach

Ja wiem.

Z czoła ocieram noc, otwieram drzwi, na schodach pusto i cicho.

Ludzie zamknięci w snach wciąż chowają na dnie swoich dusz pająki strachu.

Rozpaczy krzyk nie obudzi w nich niepokoju, ani litości.

Za ciasne głowy na myśli, za twarde serca na miłość

Ja wiem...^[2]